Naar het overzicht

De ruim­te om bre­der te leren kijken

Pau Lian Staal-Ong laat waar­de­vol­le ini­ti­a­tie­ven niet zomaar aan hun lot over. Ook als het acti­vi­tei­ten betreft waar AT Osbor­ne ‘om niet’ bij betrok­ken is.

Het kan te vaak in één adem genoemd wor­den: gro­te infra­struc­tu­re­le pro­jec­ten en over­schrij­ding van plan­ning en bud­get. De Neder­land­se over­heid wor­stel­de begin jaren negen­tig van de vori­ge eeuw met de Betu­we­rou­te en de HSL-Zuid, de Brit­se met de West Coast Main Line, de Duit­se met Nur­em­berg-Ingol­stadt, enzo­voort. Net in die peri­o­de zag in EU-ver­band NETLIPSE het licht. “Een Euro­pees net­werk”, legt Pau Lian uit, “bestaan­de uit par­tij­en die betrok­ken zijn bij LIP’s, ofwel Lar­ge Infra­struc­tu­re Pro­jects. Het doel: uit­wis­se­ling van ken­nis en erva­rin­gen op het gebied van infra­struc­tu­re­le mega­pro­jec­ten. Want ook in ande­re EU-lan­den wor­den Betu­we­rou­tes aan­ge­legd. Zou het dan niet han­dig zijn om van elkaar te leren, in plaats van alle­maal het wiel pro­be­ren uit te vin­den en dezelf­de fou­ten te maken?”

Beter besteed
NETLIPSE onder­zocht vijf­tien gro­te infra­struc­tu­re­le pro­jec­ten en publi­ceer­de de ‘les­sons learnt’ en ‘best prac­ti­ses’ in het boek ‘Mana­ging Lar­ge Infra­struc­tu­re Pro­jects.’ Ondanks dit con­cre­te resul­taat dreig­de NETLIPSE, mede van­we­ge het ver­trek van de direc­teur, in 2010 ten onder te gaan. Pau Lian, namens AT Osbor­ne betrok­ken bij het net­werk, kon het niet aan­zien. “Er zat zoveel posi­tie­ve ener­gie in. Door­dat er vrij­wel alleen publie­ke par­tij­en bij betrok­ken zijn, vormt het een vei­li­ge omge­ving om vrij­uit te pra­ten over de gro­te uit­da­gin­gen in de publie­ke sec­tor. Hoe word je een goe­de opdracht­ge­ver? Hoe ga je om met publiek-pri­va­te samen­wer­kin­gen? Hoe richt je aan­be­ste­din­gen in? Als je daar op Euro­pees niveau met elkaar over praat, ver­groot je de kans dat publiek geld beter wordt besteed. Ik vond dat te belang­rijk om ver­lo­ren te laten gaan.”

Groei en bloei
Je zal het haar niet zelf horen zeg­gen. Maar door de vacan­te direc­teurs­post ‑waar­voor nie­mand zich meld­de- op zich te nemen, red­de Pau Lian een Euro­pees net­werk dat bij­draagt aan de ken­nis­ont­wik­ke­ling van ver­schil­len­de over­he­den. “NETLIPSE groeit en bloeit”, ver­telt ze. “Zo heb­ben we het Infra­struc­tu­re Pro­ject Assess­ment Tool (IPAT) ont­wik­keld. Daar heb­ben onder ande­re pro­ject­di­rec­teu­ren van mega­pro­jec­ten veel aan. Ze krij­gen de pijn­pun­ten van hun pro­jec­ten, en van pro­jec­ten waar zij zelf een review op uit­voe­ren, er snel mee boven water. Men­sen van dat niveau vol­gen geen oplei­din­gen meer. Tij­dens onze half­jaar­lijk­se bij­een­kom­sten en ook tus­sen­door dis­cus­si­ë­ren zij met hun even­knie­ën uit ande­re lid­sta­ten, die ook met mil­jar­den­con­trac­ten wer­ken. Zij ver­tel­len mij dat zij daar meer aan heb­ben dan aan wel­ke oplei­ding dan ook.”

Pro­ject­teams zijn ‘tri­bes’
Haar vader werk­te bij een olie­maat­schap­pij en werd regel­ma­tig in een ander land gesta­ti­o­neerd. Pau Lian groei­de op als expat-kind en sprak nau­we­lijks Neder­lands toen ze op haar 18e in Amster­dam aan een geva­ri­eer­de reeks oplei­din­gen begon. “Van­we­ge mijn ach­ter­grond ben ik inter­na­ti­o­naal geo­ri­ën­teerd en geïn­te­res­seerd in cul­tuur­ver­schil­len. Daar­om heb ik, naast onder meer Inter­na­ti­o­nal Busi­ness, Soci­aal-Cul­tu­re­le Weten­schap­pen gestu­deerd. Die com­bi­na­tie is min­der vreemd dan het lijkt, want pro­ject­teams zijn net ‘tri­bes’. Cul­tuur­ver­ban­den in orga­ni­sa­ties, ver­schil­len in gedrag en aan­pak; het valt alle­maal terug te voe­ren op antro­po­lo­gie. Razend inte­res­sant.” Van­daar dat Pau Lian graag haar tan­den zet in pro­jec­ten bin­nen een inter­na­ti­o­na­le omge­ving, waar­in ze men­sen van ver­schil­len­de ach­ter­gron­den onder­steunt in het samen­wer­ken en van elkaar leren. NETLIPSE is daar­van een goed voor­beeld, maar het­zelf­de geldt voor enke­le ande­re van haar activiteiten.

Als iets echt waar­de heeft, vind ik dat het gered moet wor­den. Als dan nie­mand anders zijn vin­ger opsteekt, doe ik het.

Drie ste­den per jaar
IPMA en 100RC zijn zul­ke acti­vi­tei­ten. 100RC staat voor 100 Resi­lient Cities. Dit plat­form, opge­richt en gefi­nan­cierd door de Rock­efel­ler Foun­da­ti­on, helpt ste­den wereld­wijd om zich te wape­nen tegen soci­a­le, eco­no­mi­sche en fysie­ke uit­da­gin­gen zoals kli­maat­adap­ta­tie en ongun­sti­ge demo­gra­fi­sche ont­wik­ke­lin­gen. Pau Lian en enke­le collega’s geven work­shops aan drie ste­den per jaar, om hen te hel­pen bij het defi­ni­ë­ren van hun uit­da­gin­gen en stra­te­gie­ën op het gebied van infra­struc­tuur en mobi­li­teit. IPMA (de Inter­na­ti­o­nal Pro­ject Mana­ge­ment Asso­ci­a­ti­on) is een orga­ni­sa­tie met 73 aan­ge­slo­ten lan­den, die awards uit­reikt voor excel­lent pro­ject­ma­na­ge­ment. Voor bei­de orga­ni­sa­ties werkt Pau Lian ‘om niet’. “Super dat AT Osbor­ne mij daar­voor de ruim­te geeft. Het bedrijf sti­mu­leert mede­wer­kers om een bij­dra­ge te leve­ren aan maat­schap­pe­lijk rele­van­te zaken. Ook als dat bete­kent dat de uren niet fac­tu­ra­bel zijn.”

Flink kwaad
Een ande­re bij­vangst zijn de ont­wik­ke­lings­mo­ge­lijk­he­den voor AT Osborne-collega’s. Zoals bij IPMA, waar de voor de award geno­mi­neer­de pro­jec­ten beoor­deeld moe­ten wor­den. Enke­le collega’s van Pau Lian draai­en daar­in mee als asses­so­ren. “Ze komen daar­door op hoog niveau in con­tact met vak­ge­no­ten en leren bre­der kij­ken dan ze gewend zijn. Dat draagt ook weer bij aan de kwa­li­teit van hun werk voor AT Osbor­ne en dus ook aan de kwa­li­teit van ons werk voor publie­ke opdracht­ge­vers.” Opmer­ke­lijk, of juist niet? Pau Lian ver­vul­de, net als bij NETLIPSE, ook bij IPMA de rol van ‘lifes­a­ver’. De pro­ject­groep van de awards viel uit elkaar en de scher­ven leken niet te lij­men. “Ik heb mij toen flink kwaad gemaakt en de boel ver­vol­gens weer op poten gezet. Het is zo gemak­ke­lijk om te zeg­gen: we stop­pen ermee. Maar als iets echt waar­de heeft, vind ik dat het gered moet wor­den. Als dan nie­mand anders zijn vin­ger opsteekt, doe ik het.”

Wij hou­den u graag
op de hoogte
Inschrij­ven nieuwsbrief